Polen

In het kader van een EU project moeten we geofysische, seismische, metingen verrichten in het pittoreske Psczczyna in Polen. Dit stadje ligt tussen Katowice en de Tsjechische en Slowaakse grens. De metingen vinden plaats in een afgegraven grindgat en worden verricht met onze meetapparatuur en een indrukwekkend bronapparaat, VibroSeis geheten: een grote truck met een trilplaat eronder.

Na aankomst zijn we gelijk aan het werk gegaan. Wonder boven wonder is het hier fantastisch weer: normaal gesproken kraakt het rond deze tijd dat het vriest en ligt er een dik pak sneeuw. Nu is zo'n 15 graden, het zonnetje schijnt en we moeten af en toe zelfs in t-shirt lopen.

Op de achtergrond zie je een oude pomp van, jawel, Nederlandse makelij.

Dit is de onderzoekslocatie van bovenaf gezien. Je ziet weinig van ons onderzoekgebied, maar de weerkaatsing van de zon vond ik wel de moeite waard om te fotograferen.

Collega Chris is altijd chagrijnig

Terwijl collega Vincent altijd de vrolijkheid zelve is.

Uitzicht op onze meetlocatie

Oene deelt onze lunch uit: varkensreuzel op brood. In Nederland 'not done', in Polen een lekkernij

De VibroSeis is vanaf een vrachtwagen getransporteerd. Iedereen was onder de indruk van de enorme afmetingen.

Suriname: the sequel

Yo,

Hier weer een berichtje. Suriname is gaaf! De mensen hebben een soort van relaxtheid over zich die je in weinig andere landen tegenkomt. Een voorbeeld: gisteren ging ik hardlopen met de zogenaamde 'Hash House Harriers', een hardlooporganisatie die wereldwijd hardlopen en bierdrinken met elkaar wil combineren. Eerst hardlopen, daarna bier drinken. Elke week moet iemand in zijn eigen buurt een loop organiseren, maar de route is er zo op gemaakt, dat het gezegde ' hardlopers zijn doodlopers' hier wel degelijk op gaat. De snelste lopers worden steeds ' getrickt in foute routes en moeten dus steeds terugkeren om de geode route te vinden. Zo kan het zijn, dat de beste hardloper wel 10 km rent, terwijl de relaxte wandelaar slechts 3 km aflegt. En zodoende ben je allemaal na een uur op het zelfde eindpunt. Voor mij gold helaas het eerste: helemaal afgepeigerd, maar wel met allemaal omleidingen door prachtige natuurgebieden, (brandend) bos en zelfs een stukje jungle. Uiteindelijk waren de wandelaars al eerder bij het cafe en hebben we met zijn allen een flink aantal 'djogos' (= literflessen bier) naar binnen gewerkt. Fantastisch! Natuurlijk neem je geen fototoestel mee tijdens een hardlooptocht, dus hiervan helaas geen foto's. Vandaag hebben we een 'field-trip' gemaakt naar allerlei gebieden die met drinkwaterwinning en geofysica te maken hadden. Ik had de studenten op lunch getrakteerd en daar waren ze zo ontzettend dankbaar voor, dat de oudste van het stel een dankwoord hield over het belang van met elkaar eten in Suriname. Aan het einde van de dag trakteerde de hele groep me op een gezamenlijke sessie djogo drinken. Nu vinden ze me nog aardig, morgen niet meer na het proeftentamen ;-)

Om drinkwater te winnen, wordt een waterpomp geïnstalleerd in een boorgat.

Mijn studentjes zijn natuurlijk supergeïnteresseerd in de waterpompproeven. Hey of course, I taught them!

Op een volgende locatie lieten docenten en studenten van de VU zien hoe ze met een geofysische meting vanaf het oppervlak naar zoet (en dus drinkbaar) water op ca. 80 m diepte zoeken. Enne oh ja, voor alle Tuna fans: 'smack that booty!'

Langs de weg naar Tamaredjo (ten oosten van Paramaribo) verkochten ze allerlei soorten en maten wokken. De kleinste student mocht van mij even naast de grootste wok staan.

En mijn kunstukje van de dag: Niet mokken, lekker wokken in Tamaredjo!

Suriname

Yo,

Voor degene die het niet wist: ik zit even een paar weekjes in Suriname om les te geven in Geofysische Exploratie aan studenten op de Anton de Kom Universiteit in Paramaribo. Wie had dat gedacht toen ik in de bouwhoek van de kleuterschool zat op mijn vierde.

Inmiddels is de eerste week al weer voorbij. Vorige week heb ik veel lessen gegeven, maar zijn we ook al een keer naar buiten toe gegaan om een geologische excursie mee te maken, die was georganiseerd door mijn collega, Poppe de Boer van de Universiteit Utrecht.

Ik had beloofd om foto's te laten zien. Nou het kostte wat moeite omdat ik mijn kabeltje naar de pc was vergeten. Ik naar een winkel toe, daar hadden ze hem niet. In de volgende winkel wel (dacht ik althans). Nogal druk in de mall, want onze goedheiligman had besloten om dit jaar precies in deze mall aan te komen op zijn boot. Huh, hoe kan hij nou in twee landen tegelijk zitten? Het is hier alleen een kinderfeest, maar de drukte was er niet minder om. Hele vreemde gewaarwording, Sinterklaas in de Tropen. En natuurlijk was ik precies voor deze trip mijn fototoestel vergeten. Hmmmm bad day maybe? Jawel, want thuisgekomen bleek het toch ook niet de goede kabel te zijn. Het kwam gelukkig helemaal goed, want er waren net twee Amerikaanse mensen bij mij in het Guesthouse aangekomen die toevallig dat kabeltje hadden! Jeuwie! Nou daar komen ze dan.

Dit is mijn uitzicht vanaf de Guesthouse, vlakbij de Universiteit (ADEK).

Dit is het gebouw waar ik meestal les geef. Redelijk luxe, we hebben airco, dus dat is wel lekker.

Dit is de ene helft van de studenten. In totaal heb ik 20 studenten dit jaar. Dit was in een lokaal waar geen airco was en dat is dus afzien.

Oh ja, er lopen af en toe gewoon koeien los op de Universiteitscampus. Leuk gezicht wel.

Vogels daarentegen houden ze wel in kooitjes, dat is werkelijk de hobby van iedere man hier. Ze vinden het vooral leuk om te zeggen wat ie kost. Deze noemen ze een piccolet en die was zo'n 500-800 SRD (130-250 EUR).

We gingen hier met de studenten een dagje op geologische excursie. Dat werd dus grotendeels buszitten. Plus een hoop hobbels in de weg, kom je redelijk gebroken aan. Maar de studenten vonden het helemaal niet erg en hadden het prima naar hun zin.

Eindelijk hadden we dan een mooie ontlsuiting van sedimenten gevonden. Nou ja, voor een geoloog dan. Ik vond, als geofysicus, de belangrijke verschillen in regenwaterpenetratie die je in de wanden zag wel interessant, maar voor de rest liep ik hier een beetje naar vogels te kijken...

Hier staan we bij het oliemonument van Staatsolie in Saramacca. Op minder dan 100 m diepte is hier destijds per toeval een olieveld ontdekt toen ze naar water aan het boren waren. De olie zat zo ondiep, omdat het van dieper gelegen lagen ten noorden van Suriname hiernaartoe kon migreren.

Kijk, dit was nou een van mijn hoogtepunten van de dag. 'De eenzame mangrove'. De modders op de voorgrond zijn grote moddervlaktes die zich langzaam voortbewegen. Mangrovebomen kunnen zich dus enige tijd settlen hier, maar enige jaren later sterven ze ook weer af. Dit is de enige nog overgebleven van de massa.

Helaas waren ze wat ver weg (als je op het plaatje klikt en inzoomt kun je het iets beter zien), maar je ziet hier prachtige rode ibissen vliegen.